244
woensdagmiddag 15 november
Na zijn betoog over de wethouders valt hij in slaap. Ik ga naast hem ook een dutje doen. Om kwart voor drie maakt hij me wakker. Zijn stem klinkt opgewonden en opgewekt: "Alma, Alma, kijk eens wat raar."Heeft die sufkop wéér de complete maagsonde eruit getrokken. En ik had hem nog extra goed vastgeplakt, omdat hij er in zijn slaap steeds maar aan zit te trekken. Verdomme!
"Hoe kan dat nou toch, Huub?" "Het zijn die Spaanse wethouders, echt waar", zegt hij en slaapt direct weer verder. De kledderig vieze maagsonde hangt in zijn handen, het bed is weer stinkend vies.
Ik bel de thuishulp weer. Die komt al snel. We maken Huub wakker. Eerst wil hij geen nieuwe sonde meer. Ik besluit streng te zijn en gebruik de 'rot-voor-je-maar-het-moet-even' toon die vroeger bij mijn kinderen ook het verzet brak. Bij hem werkt het ook. Hij beseft de dingen nauwelijks meer.
De thuishulp moet het ook drie keer proberen. Hij wil niet meewerken en begrijpt de aanwijzingen ook niet goed meer en dan gaat het moeilijk. Maar de derde keer lukt het en de hulp blijft lief en kalm. Ik plak de hele handel weer vast, nu met sterkere tape. Hij is ver weg al die tijd, houdt me angstig vast, is ver van de wereld.
alma
alma
alma