07-07-30 for those who die for justice
Deze hebben wij naar mijn weten (nog) niet.
Een kaartje dat je kunt sturen aan jongens of meisjes die gaan vechten in Irak, of Afghanistan, of where ever.
Ik kocht ze in 2002 in Amerika. Er waren er nog veel meer, maar zo vond ik het wel weer welletjes.
In de NRC van dit weekeinde een uitgebreid gesprek met Kevin Benderman, Hinesville, Georgia, USA. Hij beschrijft hoe het er werkelijk aantoe gaat in Irak. Jonge jongens voor wie de gevechtsmissie een veredeld videospel lijkt. Een sergeant die commando geeft op Irakese kinderen te schieten. Dood en verderf om hem heen. Toenemende twijfel aan de missie. "Wat doen we hier eigenlijk", dacht Benderman. Toen hij werd opgeroepen voor een tweede uitzending, besloot hij als gewetensbezwaarde te weigeren.
De geestelijk verzorger, met wie je eerst verplicht een gesprek moet hebben, ontkende dat Benderman met hem had gesproken over zijn gewetensbezwaren. Hij loog, zegt Benderman. Maar daardoor stond Benderman geregistreerd als deserteur. Hoewel hij daarvan werd vrijgesproken, draaide hij als dienstweigeraar voor 15 maanden de bak in. The Army zette zijn salaris stop, zijn gezin had geen inkomen en geen kostwinner meer. Zijn vroegere krijgsmakkers ondersteunden in het geniep hem en zijn vrouw en stonden achter zijn actie. "Ga door", werd en wordt hem door velen gevraagd.
IC, Iraq Coalition, houdt zo nauwkeurig mogelijk de telling van de slachtoffers bij.
Ook kan elke Amerikaan zien hoeveel zijn eigen stad elke seconde bijdraagt in de kosten.
Intussen neemt in Amerika zelf de armoede onder de middenklasse in hoog tempo toe, door hypotheken die aan jan en alleman werden verstrekt. Wat, nu de economie inzakt en de huizenmarkt afkoelt, de Dow Jones onrustbarend laat kelderen.
Nee, zulke kaarten zijn bij ons (nog) ondenkbaar.