06-10-18 uit het oog
'Uit het oog, uit het hart', zegt het spreekwoord.Dat klopt, maar dan toch alleen voor de levenden. Je kunt jaren elkaar's leven delen, in elkaar's systeem zitten. Maar wordt zo'n relatie verbroken en verdwijn je uit elkaar's leven, dan gaat het hartje in de meeste gevallen op slot. Het kan lang duren of kort, liefde kan omslaan in haat of het hart breekt. Maar vroeg of laat is het over en uit.
Anders is het met geliefden die je verliest aan de dood. Tenminste zo is het voor mij. Ik lijd wel aan een vreemd verschijnsel, vind ik zelf. Ik kan mijn doden niet meer zien, ik kan ze me niet meer levend voor de geest halen. Gelukkig zijn er foto's, ik mag daar lang naar staren. Maar als er filmopnamen van ze zijn - en van Huub zijn die er - dan wil ik die niet bekijken. Misschien durf ik dat zelfs niet, als ik eerlijk ben. 'Uit het oog, in het hart', zou je kunnen zeggen.
Maar ik kan ze wel horen, mijn doden. Het moment waarop ik voor de hogeschool stond, verlangde om Huub's stem te horen en hem opbelde - ik kan het in mijn herinnering moeiteloos herhalen. Ook kan ik me zonder enige moeite voorstellen dat we als zo vaak samen in een volle ruimte zijn, hij aan de ene kant van de zaal en ik aan de andere, en ik hoor voortdurend zijn stem, haal hem moeiteloos tussen het geroezemoes uit en kan horen of hij het naar zijn zin heeft.
Mijn vader, die vandaag precies tien jaar geleden is overleden (ongelooflijk, het voelt als gisteren), kan ik in gedachten zonder enige moeite vragen me even op te bellen en dan neem ik de telefoon op en hoor ik zijn stem: "Met je vader." Ik weet niet of meer mensen dat hebben, maar ik heb zijn stem in mijn hart bewaard, ik kan hem horen en dat voelt als een geweldige troost.
