06-10-19 woede
J.Schrils uit Eindhoven is woedend.
In een ingezonden brief in de NRC beschrijft hij/zij tot in detail hoe knettergek je ervan wordt als je als oudere probeert nog ergens een baan te bemachtigen.
Ik heb dat probleem hier al eerder aangekaart.
Ook ik kreeg ermee te maken. Ja, ik kreeg de baan aan de hogeschool. Heb van eind 2000 tot september 2002 me de benen onder m'n gat vandaan gelopen om volgens opdracht een zieltogende afdeling met 350 studenten te reanimeren. Geweldige studenten, prachtig werk. En toen mijn afdeling weer op poten stond, werd mijn aanstelling om financiële redenen en wegens reorganisatie niet verlengd.
Waarna het Grote Solliciteren opnieuw begon. Tot op heden tevergeefs.
Wat ik nog even wil toevoegen aan de brief van de heer/mevrouw Schrils, is dat ik me de afgelopen zo ben gaan verbazen over het paradoxale en contraproductieve beleid. Waar aan de ene kant luidkeels geroepen wordt dat ouderen langer moeten doorwerken, (vandaag nog voorbeelden in BN/DeStem van opgewekte -mannelijke- gepensioneerden die lustig doorwerken - kijk dan! Kijk dan! Het kan!), richt aan de andere kant het beleid zich voornamelijk op de Wanhopig Solliciterende.
Omscholing misschien, of Bijscholing, of een hippe Sollicitatietraining, of je Netwerken Verbeteren - er is een bloeiende reïntegreutenindustrie ontstaan, waarin aan de oudere werkzoekenden tonnen worden verdiend. En verspild.
Het probleem zit 'm in de meeste gevallen niet in de sollicitant, zoals ook de brief van Schrils bewijst. Die wil en kan wel.
Het probleem zit 'm in de bedrijfscultuur. Die wil en kan niet. Die sluit ouderen per definitie uit.
Wat dus nodig is, is een cultuuromslag. Dat gaat niet vanzelf. Daar moet het regeringsbeleid zich veel actiever op gaan richten. Daar moet het geld heen.
En als het kan een beetje snel. Schrils en ik willen namelijk graag voor ons pensioen nog aan het werk.