065
vrijdag 20 oktober
Bij de post zit tot mijn schrik een brief van de hogeschool. Helemaal vergeten.Ik dacht dat mijn hart stilstond. Als ik hem lees, staat mijn hart echt stil. Ik heb die baan! En er is ook nog een andere brief, van Utrecht, waarin ze me ook al hebben geselecteerd voor een gesprek. Wat gebeurt hier?
Huub is geweldig blij. "Dat is echt een pak van mijn hart", zegt hij meerdere keren. Ik huil me leeg tegen hem aan. Realiseer me dat dit een compleet nieuw leven wordt waar Huub part noch deel aan zal hebben. Hij drukt me op het hart om ondanks alles straks voldoende tijd voor mezelf te houden. Als ik in zou gaan op die baan in Utrecht, kan dat niet. Tenzij ik zou verhuizen en het huis hier zou verhuren. Huub vindt dat ik hier moet blijven, dat is beter. Hij heeft dat ook liever, dat ik voor ons huis blijf zorgen, dat ik onder vrienden ben, bij mensen die hem ook kennen. Ik heb een weekeinde om erover na te denken.
Ik voel me vreemd blij, dit is weer te groot om te bevatten. Ik zal zonder Huub door moeten en hier is zomaar een hele nieuwe toekomst. Het voelt onwezenlijk. Voel me tegelijkertijd trots: ik heb het hem dan toch maar onverwacht snel en goed geflikt. Eigenlijk buiten mezelf om. Kan ik het, dat werk? Ja, daar twijfel ik niet aan.
Hogeschool gebeld. Ze waren unaniem in die commissie. Ik had visie, ze vonden me capabel, ik kan in het Engels doceren en ze durfden het zonder meer met me aan. Een tweede ronde werd dus niet nodig geacht. Ze moeten dit dus dinsdag al besloten hebben. Hebben gisteren die brief geschreven.
Realiseren die lui zich eigenlijk dat ik straks eerst een heel rouwproces door moet? Niet weet, hoe dat gaat zijn? Wat dat met me doet?
Ik zou zo'n risico zelf nooit nemen met een nieuwe docent. Zeker niet als je die ook nog opzadelt met een gecompliceerd reorganisatieproces en feitelijk een hele nieuwe opleiding laat opzetten. Zij wel, dus.
alma
alma
alma