06-11-08 veel meer dan een poetshulp
Het is toch een vreemde gewaarwording telkens te zien hoe een dagboek van zes jaar geleden zo parallel loopt aan de actualiteit.
Vandaag staat de thuiszorg volop in de schijnwerpers. "Thuiszorg verliest greep op poetsmarkt", kopt de Volkskrant van gisteren. Een pagina vol mensen die heel goed kunnen verwoorden wat hun zorg is. Enfin, ik heb daarover al eerder geschreven. Ik vind dat de actievoerende meiden (nauwelijks jongens) uit de professionele thuiszorgbranche groot gelijk hebben.
En de Volkskrant had als kop moeten nemen: "Gemeenten zetten thuiszorg bij het grofvuil".
Maar het kan wat merkwaardig overkomen, vermoed ik, dat ik vandaag in het dagboek hiernaast zo bits doe over dezelfde thuiszorg die ik nu zo fel verdedig. Als ik het zelf nu overlees, vind ik als Alma van vandaag dat ik toen te sterk reageerde. Natuurlijk was die mevrouw van de thuiszorg van uiterst goede wil en natuurlijk was het een van haar taken, mij te ontlasten. Waarom reageerde ik dan zo defensief?
Omdat het - zelfs voor mijzelf - nu moeilijk is voor te stellen onder welke enorme en bijna onmenselijke druk Huub en ik toen stonden. Mijn reactie toen illustreert precies de gevoeligheid en deskundigheid die thuishulpen altijd in huis horen te hebben. Ongeacht of ze komen poetsen of een infuus aan komen leggen. Het is geen kattepis, goed om te gaan met mensen zoals Huub en ik. Mijn dagboek bewijst dat.
Ik reageerde toen zo defensief omdat ik niet genoeg kan benadrukken dat het tot de professionaliteit van de thuiszorg moet behoren, niet gewoon ergens binnen te komen denderen en even snel je ding te komen doen, maar juist ergens binnen te komen met al je antennes gericht op de mensen voor wie je komt en op datgene wat ze nodig hebben.
En vooral op wat ze niet nodig hebben.
Er waren duidelijke afspraken gemaakt en die werden keer op keer niet nagekomen. Dan weet je als patiënt niet meer waar je aan toe bent.
Ik stel nu - en ik stelde toen - als patiënt dus hoge eisen aan de thuiszorg. Eisen die je met goed fatsoen aan een schoonmaakhulp niet kunt en mag stellen. De thuiszorg is een uiterst moeilijk en veelzijdig vak en thuishulpen moeten werken met mensen in heel kwetsbare situaties.
Ik vind dat ze daarvoor naar behoren betaald moeten worden. En ik vind dat ze daarvoor ook ruim de tijd moeten krijgen.
Dus al die gemeenten die denken dat het wel goedkoper kan, dat de productiviteit hoger kan en dat het efficiënter kan - lang leve Baumol - die kunnen de essentie van de Wet Maatschappelijke Ondersteuning wel op hun buik schrijven. Het zal nooit wat worden. Niet voor degenen die van thuiszorg afhankelijk zijn, maar ook niet voor de goedwillende en gemotiveerde hulpen zelf. Neem nou deze.
