06-11-11 trots
Soms zeggen mensen in mijn omgeving, die deze website meelezen, dat Huub hier vast heel blij mee is 'daarginds' en dat hij trots kan zijn op mij omdat ik deze website maak. Sterker nog: dat hij vast trots is.Ik weet nooit goed hoe ik dan moet reageren.
Ik deel mijn dagboek van Huub's laatste weken op deze manier, als website, met anderen die er misschien wat aan hebben. Ik doe dat onder meer op uitdrukkelijk verzoek van Huub zelf, de levende Huub, de man met wie ik getrouwd was, de man die ziek werd en nu niet meer in leven is. Maar ik heb er mijn eigen vorm en invulling aan gegeven. En ik kan niet voelen wat anderen tegen me zeggen en wel geloven: dat hij mijn poging om hier, op een website, zijn en mijn verhaal met anderen te delen, ergens welwillend aanziet.
In mijn beleving is er geen 'daarginds' waar Huub misschien trots op me zit te zijn. Ik heb niet het gevoel dat hij meeleest, ik heb niet het gevoel dat hij goedkeurend toekijkt. Ik stel mezelf wel dagelijks de vraag of wat ik over hem publiceer zijn instemming, de instemming van de levende Huub, zou hebben gekregen.
Maar hij is er niet meer. Hij is gestorven, opgegaan in het grootste en mooiste mysterie dat er is.
Mijn website, zijn vaak moeizame leven, de man die hij was en die ik heel erg liefhad - kortom: alle onderwerpen die ik hier aandraag en die zich afspelen in onze realiteit, ons verleden en onze toekomst - Huub is daar allang aan voorbij. Waar hij is, is geen tijd meer, geen dag en nacht, geen verleden en toekomst. Hij is een mysterie, losgezongen van waar ik vandaag ben en wie ik vandaag ben. Losgezongen van wie hij hier was.
Ik kan hier op mijn website de herinnering aan hem rechtdoen en laten voortbestaan. Zeker. Ik leef en kan zolang ik leef aan zijn levende vraag zo goed mogelijk proberen invulling te geven. Uit liefde voor hem en respect voor zijn verlangen naar een betere wereld.
Maar hij is dood en overgegaan.