080
dinsdagavond 24 oktober
Is het de tweede morfinepleister die we voor het eerst hebben geplakt? Hij is afweziger. Zit lang in zijn stoel, zegt nog maar weinig. Als ik hem vraag hoe het gaat, geeft hij geen antwoord. Maar als zijn zus belt, hoor ik hem zeggen dat hij erg opziet tegen het geplande bezoek van vanmiddag. "Allez, Huub, waarom zeg je dat dan niet aan mij?" "Ik weet niet", zegt hij. Maar hij wil inderdaad liever geen bezoek. Ik bel dus, net op tijd, zijn twee vrienden die zijn 'besteld' af.Hij eet soep. Kijkt afwezig wat tv. Zegt dan dat hij zo erg voelt dat hij heel snel zijn krachten verliest. Ik vraag hem of hij wil dat ik hem volg in zijn slaap-waak-ritme of dat hij wil dat ik hem bij de les houd. "Wat wil jij? Wat vind jij het beste?", vraagt hij. Ik zeg: het eerste, dus hem zijn eigen tempo laten volgen. Hij wil dat ook, blijkt. Hij is er niet meer zo goed bij, mijn lief. Is echt doodmoe. Houdt wel mijn hand steeds meer vast. Om halfelf gaat hij weer slapen. Zegt na een uur dat hij zoveel pijn heeft, maar slaapt wel verder.
Alma, de grote eenzaamheid is begonnen. Wat gaat er in hem om?
Hoelang nog? Kan ik me een voorstelling maken van de komende tijd, zodat ik me kan voorbereiden? Nee. Ik vaar mee op zijn golven.
Morgen beginnen ze aan die serre te bouwen. Ik wilde maar dat ik in de toekomst kon kijken. Wil zo graag weten of Huub daar nog plezier van gaat hebben. Hij is er nu eigenlijk al te ver voor weg. Dat hij hier in de kamer ligt, vind ik eigenlijk ook best. Zo in zijn eigen hoekje. Maar ik zal het bouwen van die serre niet afkappen. Het betekent voor hem zoveel. Hij zegt alleen maar: "Ja, dat wil ik nog heel graag meemaken." Dromer.
Ik wens hem een diepe, vredige slaap toe. En nieuwe, zij het kleine, energie morgen. Wat doet die tweede morfinepleister verdomme, als hij toch nog pijn houdt? Ik vind hem vandaag ook moeizamer ademen. Verbeelding? Komt dat niet gewoon van al dat vocht?
alma
alma