06-12-17 zeven schriften

Uiteindelijk werden het zeven volgeschreven schriften.

We hebben Huub op 22 november begraven. Daarna viel met veel herrie de buitenwereld binnen, met bankafschriften, een doolhof van formulieren, lieve brieven, een hogeschool die van me verwachtte dat ik zo snel mogelijk begon met lesgeven. Ik stopte met schrijven.


En toen werd het kerstmis. En stil. Er waren bezorgde mensen die vonden dat ik niet alleen moest zijn en me vroegen om naar hen te komen. Maar ik wilde heel graag alleen zijn en terug naar mezelf gaan. Ik pakte het eerste schrift en begon de tekst uit te tiepen. Integraal. Ik had het sterke besef dat als ik dat nu niet deed, ik het nooit meer zou durven. Zo is die kerstvakantie een uitgestrekt en verlaten sneeuwveld geworden, waarin ik me stapje voor stapje stug door zeven schriften heentiepte. Het handschrift soms beheerst, soms gehaast, soms onherkenbaar chaotisch. Maar nergens een doorhaling, of het in één lange adem is opgeschreven.
Ik kan me niet meer herinneren wat ik erbij heb gedacht en gevoeld. Wel, dat ik rond de jaarwisseling bij het sterven van Huub was aangeland en een dag lang niet verder durfde te tiepen. Het voelde of ik hem opnieuw moest laten sterven. En toen was het over, was het goed.


In januari hervatte ik mijn lessen aan de middelbare school en probeerde ik in de krankzinnige chaos die de hogeschool bleek te zijn het leerplan vorm te geven. Een keer in de week mocht ik naar het Riagg.
We besloten heel praktisch een aantal gesprekken over de belangrijkste thema's te gaan houden en te kijken waar ik op vastliep. Ik kreeg als huiswerkopdracht mijn gedachten over het thema van de week op te schrijven. Er gebeurde meteen de eerste de beste keer iets vreemds. Het thema was geweld. Wat geweld met mij deed. Het opschrijven ging goed, ik kreeg het - zij het moeizaam - samenhangend op papier. Was daar opgelucht over, was bang geweest dat ik het niet kon overzien. Ik overhandigde mijn schrijfsel aan de therapeut en die zei: "Oké, Alma, lees maar hardop voor."
Ik kon het niet. Er was een groot en onheilspellend ding dat me verbood voor te lezen wat ik had opgeschreven. Ik haalde wel adem om te beginnen, maar kon stomweg niets zeggen. Het ding hield me tegen. "Je kunt het niet, he", zei de therapeut. Ik kon het niet. "Ik wacht wel," zei hij, "ik wacht gewoon net zolang tot je het kunt." Ik haalde adem, las de eerste zin voor en ging hopeloos kopje-onder in een enorme huilbui. En toen was het over, was het goed.


Waarmee ik maar wil zeggen dat het natuurlijk prachtig is als je alles best goed kunt opschrijven. Maar trap er niet in. Ook ik gebruik taal om me te verschuilen.


Vandaag kreeg ik een brief van een lezer. Iemand die ik helemaal niet ken. Maar wel herken. Een brief die mij zo ontroert, omdat wat hier staat, voor mij hetzelfde is. Dank voor het meezoeken naar de woorden.

Wat het lezen van alma met mij doet
Heeft niet te maken met huub , alma , de dood die ik al meegemaakt heb van dichtbij van naasten (terwijl ik meende van wel)
Het heeft te maken met de dood in mij (niet mn fysieke dood) ...merk dat het lastig uitleggen is..heeft te maken met n zoektocht naar binnen , de vorming van de persoon die ik ben - iets wat nog dagelijks doorgaat - en het afgooien van ballast waar ik al die tijd (onnodig) zo veel waarde aan gehecht had...heeft te maken met dood en geboorte tegelijk...rouwen en blijdschap tegelijk...n bewustwording van mn wezen door middel van aandacht , dmv woorden die ik vind op deze site - in het verhaal van huub maar zeker ook in de achtergronden en het verhaal van alma..

Wat dat betreft is de site voor mij n schatkist vol herkenning...en dat...wilde ik even delen...