07-01-19 na de storm

Het ging nogal. Wat een geweld gisteren.

We hebben om twee uur de leerlingen naar huis gestuurd en zijn, toen de laatste weg was, zelf ook maar gegaan. Mijn buschauffeur had op het stuur ellebogen en handen nodig om niet in bermen te geraken, ik zat daarna geloof ik in de allerlaatste trein die het nog deed en vanaf het station per fiets naar huis heb ik maar tot de eerste bocht hoeven trappen. Voor de rest ging het op windkracht. Het ging heel hard. Voor iemand die nog nooit zelf een brommer heeft gereden een sensationele ervaring. Ik ben nog nooit zo snel thuis geweest.

Je wordt moe van zo'n storm, dat zal niet alleen voor mij gelden. Ik draaide net, om weer een beetje in model te komen, 'Stormy weather'. Van mijn dierbare vriend de Amerikaanse bas-bariton Peter Becker en zijn vocal group Hudson Shad.

Luister even mee en bedenk dat je echt alleen stemmen met pianobegeleiding hoort.
Ook die trompet, ja. Geweldige zangers, Hudson Shad.

Met Peter heb ik een paar keer samengewerkt als ik in Amerika ging lesgeven. We hadden dezelfde ideeën, hoefden nooit te overleggen, het ging vanzelf. Je hebt dat met maar weinig mensen.
Sindsdien krijg ik van hem ansichtkaarten waarop hij alleen maar schrijft waar hij is en wat hij zit te eten. Vienna, Austria, Apfelstrudel. Kus, Peter.

Het was 1995 en de telefoon ging. Peter. Ik had hem al een paar jaar niet gezien of iets van hem gehoord.
Ik ben in Keulen, Alma, kom morgen even luisteren? Ik moest tot drie uur lesgeven, en de dag erna om halftien 's ochtends al in Utrecht zijn, op mijn werk. En ik had er geen geld voor. Dus het kon niet. Maar ik had er ineens zo'n zin in. Heb oppas geregeld voor mijn kinderen, ben na de les naar Keulen gereisd, liet me met een taxi naar het theater rijden, (had geen Duits geld genoeg meer voor een kaartje - "Aber ich bin eingeladen"), waar de jongens net hun eerste lied hadden ingezet. Het was een klein theater, met veel rood pluche. De zaal zat vol met Duitse homo's met schipperspetten op en dat is sentimenteel publiek. Ze vonden het prachtig en ik ook. Na afloop zijn de jongens van Hudson Shad met rollerskates ("that's what we always do") naar hun hotel gegaan, ik holde erachteraan, we hebben gelachen, gedronken en gezongen. Peter en ik bleven nog lang bijpraten en voor mij was ook een bed. Het piepte. Ik moest om zes uur alweer op, maar dat was geen probleem. De jongens stonden toch allemaal vroeg op want ze moesten weer naar Amerika, we ontbeten met z'n allen, ze zongen op de trap 'Auf wiederseh'n' voor me waardoor ik nog bijna de trein miste en ik was maar een kwartier te laat op mijn werk.

Als hij morgen belt, ga ik weer.

Nou vooruit, hier ook nog Auf Wiederseh'n.
Sentimental journey.