07-01-29 naar de maan

Dat krijg je als je het druk hebt. Volledig gemist dat deze maand herdacht wordt dat veertig jaar geleden het prestigieuze Apollo-project van NASA begon. Met de droevige verbranding van de drie astronauten van Apollo I tijdens een oefening op 27 januari 1967. Ze waren nog niet eens gelanceerd.


Mijn eerste plakboek begint in 1968. Ik zit net in de tweede klas van het gymnasium, ben helemaal lijp van alles wat met ruimtevaart te maken heeft en begin een plakboek. Een plakschrift eigenlijk, het staat letterlijk bol van de opgevouwen krantenartikelen en ik weet dan nog niet dat je dus nooit iets met sellotape moet inplakken.
Het eerste bericht dat ik inplak is van 21 september 1968 en gaat over de Russische Sonde V. Kop:

Russen geven vlucht rond maan van Sonde toe

Waarna het volgende bericht op 11 oktober keurig verslag doet van de vlucht van de Apollo VII.


We hadden thuis de Nieuwe Rotterdammer, maar ik had al snel door dat in het Parool Gerton van Wageningen schreef en dat was pas een echte autoriteit. Voor mij wel een dure, want ik ben tot begin 1970 telkens als er weer wat de lucht inging, het Parool blijven kopen. En er ging wat de lucht in in die dagen. In mijn plakboeken kan ik de ruimtewedloop stap voor stap volgen.

Ik zat in Delft op school. Ons gebouw staat er nog steeds, recht tegenover het station. Als we grote pauze hadden liepen we altijd een rondje. Het Parool kocht ik dan bij Waltman op de Binnenwatersloot. Daar werd ik soms door de anderen om uitgelachen. Je gaat als scholier toch geen krant kopen zeker.


En toen werd het menens. Apollo X heeft in het voorjaar van 1969 nog een verkenningsvlucht uitgevoerd en het landingsgebied bepaald. Ik lees in mijn plakboek dat de astronauten onderweg bijna griep kregen, maar met behulp van pillen bleven ze op de been. En ze maakten de beroemde foto's van de aardeopkomst.


Maar het gaat dus echt gebeuren. We gaan naar de maan en ik wil af van dat gepriegel in een gewoon schrift en schaf bij de HEMA een king size plakboek aan met een collage van Van Heusden buitenop.
De rest is geschiedenis. Door mij persoonlijk ingeplakt.


Oh ja! Ik zit die foto's te bekijken en herinner me ineens weer dat die middelste, Collins, dat ik daar wekenlang smoorverliefd op was. Mijn held! Toen ze weer op aarde neerkwamen, had hij een snorretje. Waarna ik hem liet vallen als een baksteen.
Was ik helemaal vergeten.

Voor wie het interesseert hieronder wat bladzijden uit het plakboek van 1969. Hier ook nog groter te zien (klik een foto aan en dan op 'all sizes').