07-02-05 het op een akkoord gooien

Dus we hebben een aanstaand nieuw kabinet met een aanstaand nieuw regeringsakkoord.

In de regel ben ik iemand die eerst maar eens afwacht. Maar ik heb hier zo'n raar gevoel bij.

Het voelt of je vader het al jaren niet bepaald goed met de buurvrouw kon vinden, altijd irritaties en lopen simmen over dat mens van hiernaast en dan gaat'ie met haar, de buurjongen mocht mee, ineens op vakantie, en hoor je wekenlang niks van ze, nou ja, af en toe een ansichtkaart uit mooie rustige zonovergoten oorden waarop ze allebei heel anders kijken dan je gewend bent en dan komen ze eindelijk terug en zijn ze ineens stiekem getrouwd. En is de buurvrouw ineens het leukste mens van de wereld zegt vader, alles vergeten en vergeven en moeten wij haar met z'n allen ineens ook leuk vinden. En ze hebben zo enorm genoten van de reis en de reisleider was zo'n toffe peer en de buurjongen was helemaal niet lastig geweest en nou gaan we gezellig allemaal samenwonen en komt alles goed.

Zoiets. Heel raar.

De Volkskrant had vandaag de hoofdlijnen van het regeerakkoord al. Het laatste punt luidt:

Geen parlementair onderzoek naar de besluitvorming omtrent politieke steun aan de oorlog in Irak.

Dat zal toch niet waar zijn? Was dat de prijs voor het generale pardon of zo?

We zijn eringerommeld, in die oorlog.
En straks zul je zien: we zijn er net zo gemakkelijk weer uitgerommeld.
Maar rommel blijft het. Protest!