175
donderdag 9 november
Ik leg Huub nog eens zo rustig mogelijk uit dat we allebei in deze rotsituatie zijn gekomen door die kanker. Dat ik hem niet meer kan helpen als hij zijn, op zich begrijpelijke, frustraties op mij blijft projecteren en zo rot tegen me doet."Ga dan maar een paar dagen weg", zegt hij. "Je kunt het gewoon niet meer aan, je bent hartstikke overspannen, je bent niet meer te genieten, ik red me hier alleen wel zonder jou." "Dat is goed, Huub, misschien is dat ook wel beter. Ik kan het zo inderdaad niet meer aan. Je vertrouwt me niet meer en je geeft mij geloof ik de schuld van wat er met jou gebeurt. Maar dan breng ik je intussen wel terug naar het ziekenhuis, dat kan niet anders. Want er is geen andere opvang en verzorging hier voor je dan wat ik je kan bieden en daar ben je alleen nog maar kwaad om. Ik chanteer je niet, ik wil geen misbruik van je maken. Ik probeer je alleen maar zo goed mogelijk bij te staan. Maar als jij het zo voelt, dan zal het wel zo zijn. Ik zal nu de huisarts waarschuwen en een ambulance regelen. En dan ga ik zelf uitrusten, want ik bèn ook doodop, daar heb je gelijk in. Ik zal in het ziekenhuis steeds bij je zijn."
alma
alma
alma